niemanie...

[Nie bacząc na przyczyny, skupmy się na prawidłowym sposobie płakania, pod czym należy rozumieć podchlipywanie ani nie wywołujące większego poruszenia, ani nie będące afrontem dla uśmiechu przez swą równoległość i tępe podobieństwo. Zwykłe, przeciętne chlipanie polega na ogólnym skurczu twarzy i dźwięku, któremu towarzyszą łzy i smarki, te ostatnie dopiero pod koniec, bowiem płacz kończy się, kiedy energicznie wysiąkać nos.

 Aby płakać, skieruj wyobraźnię na siebie samego, a jeżeli ci się to nie uda, ponieważ nabrałeś zwyczaju wierzenia w świat zewnętrzny, pomyśl o kaczce, którą oblazły mrówki, albo o tych zatokach w Cieśninie Magellana, do których nie wptywa nigdy nikt.

Przechodząc do płaczu jako takiego, należy efektownie zakryć twarz obiema rękami, dłonie do wewnątrz. Dzieciom poleca się płakanie w rękaw kurteczki, najlepiej w rogu pokoju. Średni czas trwania płaczu -trzy minuty. ]  [J.Cortazar "Jak płakać"]

1. Znajdź odpowiednie Miejsce

[(...)a klatka jest wszędzie klatką

 we Francji czy w Chile(...)]

2.Połóż się na ziemi i spójrz w niebo

[the night is too dark and stars are too far ]

3.Zamknij oczy

[mamy tylko zapałki, a trzeba odnowić całe hektary

pokoi. przez każdy przejść, zostawić coś z siebie]

 4. Weź głęboki oddech

[nie masz pojęcia ile przestrzeni mieści się w takim małym oknie, chciałbym mieszkac po wojnie, jak przezyję, w wysokim domu z oknami na pole...]

 5. sturlaj się z calych sił

[...pomyleni żyją poza sobą...]

6. [...]

[...]

7.kiedy się zatrzymasz powoli otworz oczy i zobacz,gdzie jestes.

[Musisz nauczyć się wyczuć, które podstawione pociągi

są właściwe,a które niewłaściwe.

I nie wsiadać do tych niewłaściwych.

W przeciwnym razie pasażer zostaje na stacji sam.

Z nienawiścią do siebie, że świadomie zaproponował

nie ten pociąg, chociąz pragnął wsiąśc do innego.

Z nienawiścią do ciebie, że nie potrafiłaś ich odróznić.

Z poczuciem winy,że go to bawi.

Z bólem, że jednak wsiadłaś do niewłaściwego pociągu

i odjechałaś.]