niemanie...

[wiersz Tarzana, który zrobił Wrażenie na 16letniej-mnie [takie do wbiegnięcia w noc i włóczenia się] a dzisiaj...

...a jak wam sie podoba...?

Dzikiego zwierza wzięłaś pod swój dach

Wilka chudego o zmierzwionych kudłach

O przerażonych oczach i trwożnych ruchach

Czy wiesz, że on nigdy nie będzie psem ?

W wilczym sercu goręcej płonie miłość

Ale wilcza trwoga kłapie śmiertelną paszczą

Leży wilk u twych nóg i liże je godzinami

Unikaj ruchów gwałtownych, bo skoczy do gardła

Temu, co wyciągnie przeciw tobie rękę

nie potarga spodni. Runie w milczeniu

od tyłu do gardła. A nie jest szczepiony !

 Nie znosi smyczy, ani kagańców

Idzie przytulony do Twoich nóg

Lęka się tłumu i samochodów

Nie można iść z nim do znajomych

kuli się w obcych kątach, lęka się ludzi

Nieestetycznie wygląda jego zmierzwiona sierść

nie skacze przez kij, nie aportuje.

I czym się tu chwalić przed przyjaciółmi ?

 Kto go widzi przy Tobie, dziwi się

stuka palcem w czoło i dobrze radzi: -

"Trzeba ci psa pokojowego. Albo

Albo wspaniałego rumaka, który poniesie cię

Jak wiatr ku szczęściu

Jesteś słaba i subtelna. Nie nadajesz się na treserkę.

Patrz na jego oczy. On nie będzie cię bronił, ani strzegł domu,

On kiedyś rozszarpie cię w dzikim szale

Wypędź go do lasu, albo oddaj do zoo !"

A wilk drżąc tuli się do Ciebie. Wielki, chudy, lękliwy i szalony

A potem macha przepraszająco kitą

Gdy u Twoich nóg składa upolowaną zdobycz

 - Wiem, że nie wolno polować. Ale ja

tylko tak... Dla Ciebie. Ostatni raz...

I... Ja Ciebie bardzo kocham. Bardziej

niż las i swych szarych braci.

Choć czasem tęskno mi za nimi

wschodzi księżyc...

A ty przytulasz wilczy pysk i ręką

pomału, pomału wygłaskujesz

z niego strach.

A potem, kiedy zasypiamy, Ty wtulasz

twarz w wilcze kudły

I jesteście bardzo, bardzo bezpieczni