niemanie...

Na dnie kubka widzę swą twarz topiącą sie w niedopitej herbacie...i dumam.

...ach wzięło mnie na wspominki. Za trzy dni wyjeżdzam i żegnam się z każdym kątem mego rodzinnego domu bo nieprędko wrócę w odwiedziny. Już czas wychylić łepek za furtkę. Przede mną wędrówka w celu poznania...przede mną droga nieznana ... nie czuję strachu, czuję radość wolności...napewno nie będzie to tylko wedrówka po swiecie ale i wgłąb siebie...

...i  wyciągnęłam pudełko ze starymi zdjęciami. hm.... -2000 rok zlot w Olsztynie koło Częstochowy. Zamek i wielka niezapomniana przygoda, którą ciągle staramy się kontynuować...wschody, zachody i ogrom miłości...

...  i znalazłam mój wiersz z przed 5 lat, który napisałam właśnie tam posród drzew , piasku i szyszek. Skłoniła mnie do tego pewna rozmowa , która dała mi tyle radości i wiary...

Naśladowaliśmy ptaki

rozpościeraliśmy skrzydła

naszej wyobrażni.

Dokładnie wyczuwaliśmy

jej przestrzeń.

On potrafił przedstawić słowami

podstawę swojej fantazji.

Długo lataliśmy,

ubierajac myśli w pióra

by wznosiły się wraz z nami

wyżej, wyżej

One nigdy

nie osiągną szczytu,

bo uwierzyliśmy

w nieskończoność.

Rzucał szyszkami 

na różne strony widnokręgu

wyłapane spojrzeniem

by zabić czas!

Krzyczał, szeptał

"czas nie jest prawdą,

a życie to marna powieść idioty" 

... ach te wspomnienia jakże żywe... Ogromnie szczęśliwa jestem bo mam co wspominać, o czym marzyć i wielką chęć działania by krystalizować swoje zamierzenia. Wierzę, że rok 2007 bedzie mi przychylny i że będę mogła "wrócić tam gdzie ogrody" ....

...a i szyszunia pod ręką ...z "Olsztynka":)

(homo hipisusie to tez coś o pożegnaniach i wspomnieniach:)

pozdrawiam was wszystkich....   całuje ciepluteńko i utulam bo za oknem zimno a we mnie tyle ciepła od wspomnień ...