niemanie...

Wczoraj miałam sen.. o Was, o ludziach, którzy od prawie trzech lat mnie tworzą, rozwijają, sprawiają ze TRWAM...

Śniłam, o całym mnóstwie postaci barwnych tak intensywnie jak tylko to jest możliwe, we śnie.

 Postacie nie miały twarzy, zamiast nich każdy miał szkalną kulę we wnętrzu której kłębiły się, snuły uczucia, emocje, myśli. Niektóre kule były ciemne, tak jak niebo zaciągające się chmurami burzowymi- właściciele takowych zataczali się, jak pijani rozpaczliwie szukali oparcia. I odziwo znajdowali je. Mnóstwo rąk z pooplatanymi koralikami nadgarstakmi podtrzymywało ich i nie pozwoliło upaść, zniknąć...

WSZYSTKIE kule te wydzielały ciepło, ale takie prawdziwe, które nie parzy lecz grzeje i pozytywnie wzmacnia.. coś niesamowitego, każdy z nas jest pierwotnie dobry.

Był też dzwięk, salwa dźwięków. Każda istota sobą grała jakąś melodię, nuty wręcż wyskakiwały z kieszeni ciuchów różnorakich. Byli soliści, były pary, tria, kwartety, chóry przeogromne  zgrywające sie harmonijnie i RAZEM tworzące tak ważną muzykę, zwaną też harmonią.

Był też krąg, który wyznaczała świetlista kopuła zamykajaca się nad głowami ludzi, poza bijącym z niego światłem krążyły cienie niedobre, lecz świadomą naturą swą zamykały sobie drogę do ciepła, ich strata.

Usilnie starałam się stać osobą trzecią w tym śnionym świacie by zobaczyć siebie, swoją kulę i posłuchać swojej muzyki. Niestety się nie udało, szkoda bo troche samokrytycyzmu nie zaszkodziłoby.

Czosnek brutalnie mnie wyrwał ze snu, liżąc po twarzy i błękit swój wpijając wymownie oznamiając że czas na spacer, czas na przemyślenia..