niemanie...

Słońce, nie pozwolę by się tak nigdy
stało!!! Pamiętaj, że zawsze masz żonę..... ;-)

nareszcie ktoś stawia pytania, które
mają WARTOŚĆ.
dziękuję.

no właśnie...

pytania i owszem, mądre. Ale czy nie
lepiej, zamiast je zadawac, po prostu niedopuscic do tego, by takie
rzeczy mialy miejsce??

to dzieje się, dzieje się
nieustannie.

pytanie, moje, może nie odkrywcze, ale żywo bolesne  - co
zrobić, żeby to poprzestało na strzaskaniu nam zębów, rąk i głów.
 
dopóki nie strzaska nam serc, pójdziemy dalej. popełzniemy być
może, ale jakoś przecież dokądś, jakoś cali i zdolni do ... no.raz
jeszcze.

a wierzę, że  
od nas zależy czy pozwolimy by zatrzymał się ten
pulsujący wolno ciemny ochłap

skąd brać tę siłę każdy musi opowiedzieć sobie sam
moi bezdomni, bezrozumni i bezpowrotnie samotni  
kruche kryształy tego świata
naczynia jego oczyszczenia

Hmm... Nie dopuszczać? Takie pytania
poważnie stawiane, to jak mi się zdaje oznaka pewnego kryzysu, a
ZAWSZE kiedy pojawia się kryzys, to on jest początkiem rozwoju -
pięcia się w górę, iścia w dal. I dzięki opatrzności, ze to sie
pojawia, bo gdzie byśmy teraz byli? Miałam ostatnio takie dołki, że
wydawalo mi się - nie wyjdę. A wyszłam. I jestem już kimś trochę
innym - jestem już trochę dalej niż przedtem.

Może kiedy to wszystko się stanie to będzie to najlepsza chwila, by
raz jeszcze wszystko przemyśleć? Kiedy budowla z klocków się
rozpadnie to najlepsza chwila, by ułożyć coś nowego - mając
doświadczenie poprzednich poukładań, więc następne konstrukcje będą
lepsze, bardziej stabilne, ciekawsze, bo podstawy są już
wypracowane. To nie strata, to szansa. Może tak na to spojrzeć?
 

A inna sprawa, ze są ludzie, domy, marzenia - które będą zawsze,
nawet jeśli się czasem zwątpi (podobno by nauczyć się wierzyć
trzeba najpierw nauczyć się wątpić...)

:*