niemanie...

Znowu patrzyłam w gwiazdy. Nie wierzyłam, że niebo może być AŻ TAKIE, ale było. Nie istniała taka gwiazda, której nie byłoby widać tej nocy z mojego śpiwora.

To znowu ta skala. Znowu nachodzą mnie takie refleksje... Nie ma tak małej wielkości (PARADOKSY!), która opisałaby małość nas wszystkich. Po prostu takiej nie ma. I to jest takie piękne... żyjemy sobie po cichutku na łebku od szpilki, ba! na okruchu chleba, na ziarnku piasku, ale nie takiego z piaskownicy, takiego z samej Sahary, takiego zupełnie niewyobrażalnie małego. Takiego, że w zasadzie, to go w ogóle nie ma.

I nawet tutaj, w tej niszy, w tym niczym, nie umiemy znaleźć sobie spokoju. No to niby gdzie go szukać, gdzie? Tam wysoko? Tam, w gwiazdach, w niebach, w Przestrzeni? Ja nie mogę uwierzyć w żadne "coś innego". Tam z pewnością jest wszędzie to samo. Różne inne łebki od szpilek. Różne inne okruchy i ziarenka. Każda, żeby nie wiem jaka, wielkość składa się z małości. I dopiero, kiedy to zrozumie, pojmie tak do głębi, wtedy będzie wielka NAPRAWDĘ.

Wiecie... to wszystko dlatego, że jeden rok świetlny to 9 bilionów 640 miliardów kilometrów (piszę już to z pamięci). Wszechświat, czyli zasadniczo całą wszystkość mierzy się w miliardach lat świetlnych. Czy ktoś z Was przyznałby kiedykolwiek, e jeden kilometr kwadratowy to mało? Cała wszystkość to nie ten kraj, to nie ten kontynent, to nawet nie ta planeta, a już na pewno cała wszystkość to nie garstka codziennych zmartwień. W skali kosmicznej, jaką wielkość będą miały ludzkie zmartwienia? Życie jest na to po prostu za krótkie.

Droga Mleczna: