niemanie...

Deszcz, pierwszy taki, jesienny. Tam w górze, tam w lesie na pewno się zmieniło. Na pewno nie jest tak, jak na ostatnim genialnym grzybobraniu (głównie kurkobraniu). Już nie przytulnie, ciepłojesiennie tylko zimno i mokro. Zwierzęta i inne istoty pewnie od dawna przeczuwały tą porę, a nam zostaje sprawdzenie prognozy w necie - ponoć weekend ma być ciepły.

Zawieszenie muzyczno egzystencjonalne trwa. Czuję, że niedokończnone sesyjno-studujnie, niepuszczone w świat piosenki blokują te następne, a mizeria koncertowa w tym roku daje mocno po ego. Ego, eh, ego...

W końcu jeśli ta trzecia płytka powstanie wreszcie, będzie miszmaszem profesjonalno(?)-amatorskim, co będzie miało na pewno jakiś urok, ale projekt będzie zupełnie inny niż zamierzałem. Materiał w sumie już jest prawie. 2 piosenki może nagrać i tyle..

No właśnie, a czy nie lepiej nie zamierzać w życiu za dużo? Otwarcie, przyjmowanie, wu wei, niech się stanie. Z jednej strony wszystko zależy od nas, z drugiej nie do końca jesteśmy architektami swego świata. Paradoks? Może, a może zachwianie Wiary - bo ona nie jest tworem na własność, tylko takim, któy istnieje, jeśli go pielęgnujesz. Pam, pam...

Ciekawy człowiek, za lasem. Powiedział dziś przy plackach ziemniaczanych parę ciekawych rzeczy. Niektóre wręcz dosłownie jakby cytowane z tych właśnie niedokończonych - wtedy czułem dreszcz i znów to uczucie, że wibracja ta sama (trochę xp do Wiary na pewno się przyda.) Wibracja to nie wiara ani racja. "Wie się", że tak jest w jakiś uniwersalny sposób i już. No, można jeszcze użyć terminu "czuje się to tak samo", ale to już nie do końca trafnie jest.

Wieje i pada, jest noc, jest czas dla siebie... Naprawdę, niesamowite jest kiedy człowiek zostaje sam ze sobą, bez bodźców zewnętrznych. Bez "muszę", "chcę" i takich tam. Sam ze sobą, skupiony na sobie słuchający siebie i reagujący na siebie. Tyle rzeczy mówi nam codziennie od lat nasze ciało i duch, a my prawie nigdy nie słuchamy, bo zawsze jest coś ważniejszego. Ten głos nasz wreszcie się przytępia i trzeba czasu, by go dobrze słyszeć. Właściwie to dzisiaj trzeba cudu by go Usłyszeć. I dużo pracy nad sobą by stale słuchać. Bo bez siebie daleko się nie zajdzie. Banał, nie?

Ale tęskni się też, dobrze się tęskni...

...bo na końcu jest właśnie ta Jedność, Bóg, Bogowie, Przeznaczenie, Natura, Kosmos, Nic, czy jak to tam człowiek po swojemu usiłuje określić, a poza tym doskonała pustka, z której jest wszystko i w której jest wszystko.

Tak czuję.

Hej !