niemanie...

Znowu i znowu nie pisałam tak długo.. kilka szkiców jakiś kiedyś tam powstało ale kiedy je przeczytałam stwierdziłam że sama ich nie rozumiem..(tak bardzo chcemy być rozumiani..) Więc umarły gdzieś w internetowej przestrzeni lala:)

Teraz w Grabówce się zakopałam by próbować szukać/znaleźć sens jakikolwiek mojego istnienia na tym dziwacznym świecie... ciekawe co z tego wyjdzie..tak naprawde przestałam już walczyć o jakąś nadzieję, światło bijące znikąd czy o po prostu spokój. To miejsce jest tak niesamowite, że całe moje jestestwo zwariowało i zaczęło żyć swoim własnym tempem, którego mój marny rozum nie ogarnia i czasem wręcz staje w miejscu i staje się trzema ogromnymi znakami zapytania. 
Może to pomoże rozwiązać zagadkę  w mojej główce..

Staramy się tu żyć najlepiej jak umiemy, początek jest narazie trudny, zróżnicowanie charakterów i osobowości, nawyki tak bardzo nasze niekoniecznie współgrają w jednym rytmie czasem ale wszystko nas umacnia i sprawia, że zżywamy się ze sobą coraz bardziej. Przynajmniej ja tak to czuję;)

Tyle istnień tutaj mi towarzyszy... Ptaki, zwierzęta, które uparcie dążą do tylko sobie znanego celu, potężne kojące duchy drzew i roślin, powietrze tak czyste, że aż me śląskie płuca się nim zachłystują zaskoczone...aj ta naturalność wszędzie wszędzie tak bardzo marzona gdzieś tam głęboko do mnie przychodzi na całego....

Czosnek, który szaleje uradowany z zawrotną prędkością przemierzając łąki i wszytskie trudności terenu kiedy ja ledwo unikam złamania karku. Gdyby raczył tylko wracać jak się go woła(jak określił to Beret) to już wogóle pełnia szczęścia:)

Tak, jest dobrze- rozwijać się tylko trzeba by nie ugrzęznąć w jakimś punkcie i tego się staram trzymać...

Pozdrawiam ciepło i tulę. Tęsknie