niemanie...

Stoję zamknięta w czterech ścianach. Wspomnienia porozrzucane leżą dookoła mnie. Niektóre wepchnięte gdzieś w ciemny kąt, Inne starannie odkurzane codziennie. Sprzątam. Podnoszę coś zapomnianego z podłogi - ał. Niby zakurzone, a jeszcze boli... Boli całkiem mocno... Dziwne - już nie powinno... Otwieram szufladę Na ziemię wysypują się szaro-kolorowe papierki z dzieciństwa Większość z nich wyrzucam i przeaczam - a może nie powinnam? Może powinnam przyjrzeć im się z bliska... Nie, jeszcze nie teraz Innym razem Przesuwam szafę, Wielka pajęczyna do ogarnięcia No tak - dawno tam nie zaglądałam, To się tego wszystkiego tam nagromadziło... Więc sprzątam kawałek po kawałku tej podłogi Czasami przystaję na dłuższą chwilę, Chwilę zadumania Czasami otrę łze, Innym razem uśmiech poślę Fajnie jest, gdy w tym sprzątaniu pomaga mi bliska osoba. Pomoże przesunąć łóżko czy biurko. Czeka cierpliwie na mój znak - pomóż. Tyle rzeczy do ogarnięcia... Widzę jeszcze sporo przestrzeni do zagospodarowania Czekam na odpowiedni czas... Na wszystko przyjdzie czas.