niemanie...

miałam dziś piękny sen. 

mieszkałam w cudownym miejscu, które wprawdzie nie było wsią, ale zamkniętą przestrzenią. 

wiedziałam jednak, że to etap przejściowy, że życie na wsi jeszcze nadejdzie. 

ale to nie miało większego znaczenia - potrafiłam być szczęśliwa.

tak spójna i spokojna w sobie, tak radosna, bo zaczęło faktycznie działać to, 

do czego przez tyle lat dążyliśmy...

dążyliśmy - ja i ludzie, z którymi mieszkałam.

tworzyłam tam najpiękniejsze możliwe relacje międzyludzkie -

oparte o czystość miłości, oparte o przyjaźń...

jeśli istnieje jakiś idealny możliwy model poli-relacji, 

to właśnie to się wydarzało w moim sennym życiu. 

śniłam też, że miałam trójkę cudownych dzieciaków. 

miały po 18 m-cy, a funkcjonowały jak dorośli - 

wiedziały, o której należy pójść spać, jak zdobyć pożywienie, jak zagospodarować czas i na co trzeba uważać. 

mając jednak tę dziecięcą radość i mądrość w sobie, były niesamowicie szczęśliwe. 

okazało się, że w moim śnie dzieci 'powstawały' nie przez akt miłości fizycznej, 

ale przez miłość jako uczucie - gdy stawało się ono naturalną dojrzałą formą bytu..

gdy ogarniało już swymi mackami ciało, umysł, ducha, otoczenie, wszechświat  - kobieta po prostu zachodziła w ciążę...

jak bardzo musiałam być w swej miłości szczęśliwa, by stworzyć w sobie taki CUD jak trójka szczęśliwych dzieci...?