niemanie...

Jak zwykle dawno nie pisałam. Najpierw zlot, szczęśliwość a potem parę tygodni smutku. Ale znów jest dobrze, znów dzieje się dobrze :) Staram sie godzić z losem tak już chyba jest- raz lepiej, raz gorzej. Najważniejsze, że są ludzie wokół mnie. To oni- przyjaciele pomagają mi przetrwać trudy życia. Chociaż, z drugiej strony myślę, że wacale nie jest tak źle, tak ciężko, tylko chwilami tak mi sie wydaje. A to ponoć źle jak się tylko komuś coś wydaje. No pewnie, "wszystko sie ułoży bo i wszystko będzie dobrze..." tak tak, racja :) czekam z niecierpliwością kolejnego zlotu i pielgrzymki, mam nadzieje, że w końcu uda mi sie  na nią pójść. Ale na razie czekam wtorku. W Drogę ruszam znów :) bo za bardzo gniję tu siedząc na miejscu.