niemanie...

Londyn.
Szkoda ze dopiero teraz wiem o Aniolku tutaj. Nie zdazymy sie juz spotkac... Za to po siedemnastogodzinnym kurczeniu sie w autokarze przywitala mnie inna znajoma, bedaca tu juz od dluzszego czasu - i ktora zapewne chce zachowac anonimowosc wiec uszanuje to bo i tak kto bardziej rezolutny domysli sie o kogo chodzi. Do tej pory jestem mile poruszony tak cieplym przyjeciem.
Londyn - tyle zapomnianych strun sie odzywa i wygrywa cale akordy i melodie - ostatecznie spedzilem tu ponad pol roku. Kilka sqautow, na ktorych mieszkalem juz nie istnieje a wszystkich znajomych socjalow nie daloby sie obejsc. Crisis - pierwsze kroki w kreceniu poiami i super ludzie, ktorych nawet daleko posuniety alzheimer nie wymaze z pamieci. Niestety nikogo nie udalo sie spotkac. Za malo czasu... (za to tamtejszy portier przywital mnie tak, jakbym ostatnio byl wczoraj...). Przypomnial sie jedynie specyficzny zapach londynskiego bezdomnego. A te squaty, ktore barykadowalismy i bronilismy przed przejeciem przez komornikow (w tym zasquatowana stacja policji...) za duzo tego wszystkiego do zwiedzania jak na jeden wieczor. mam nadzieje ze wracajac odnajde pare bratnich dusz zeby np. napic sie z nimi winka czy zrobic razem fire - o ile jeszcze pamietaja, co to takiego.
Londyn to znowu obudzony zew podrozy - tyle mozliwosci i przyjemnosci! squatowanie, pracowanie, skladanie rowerow, angazowanie sie w rozne "alternatywne":P projekty, organizowanie sad-systemow, chodzenie do teatrow, na pokazy filmow alternatywnych, spotkania kuglarzy, jamy bebnowe na kamden i caly tamtejszy kolorowy swiat, imprezy regowe - czy nawet prosta jazda autobusem tez przynosi niezla faze, czy picie pysznej kawki w barze. Tysiace rzeczy na tysiac inkarnacji...
Po wielogodzinnym lazikowaniu odpoczynek przy necie
Oby jutro zdazyc na samolot...
Zew drogi wzywa.