niemanie...

nie moii

niem oie

niemm uj

strach...

dzieci, które płaczą bez powodu

płaczą,

bo nie zgadzają się że jest

zupełnie niezależny i obojętny wobec nich świat

że nie można siłą woli złożyć

tego dopiero co złamanego ołówka

że zginął i nie odnajduje się

papa smurf, mała figurka, na deski mostu upadł akurat tam, gdzie brakowało jej... trzymałam go w ręku, sekundę temu, czuję jeszcze ten kształt, tak mocno i wyraźnie, biała broda w dotyku jest nieco brodatsza niż czerwoność ubranka...

nie było nawet apokaliptyczności `plusk`

plum?

chlap.

nie zatrzymał się na chwilę wiatr

woda nie skłębiła się złowróżebnie

a tata nie chciał odprawić lamentacji

zadzwonić do oczyszczalni

spenetrować dna.

mógł mówić, może opowiadał, że kupi mi nową figurkę; nie pamiętam, gdyż nie ma to nic do rzeczy.

właśnie zginął wszechświat.

właśnie stałam się, raz jeszcze, raz po raz, bardziej światu obca.
nie chodzi o bryłkę plastiku, nigdy nie miałam problemu z rozróżnianiem materii ożywionej. nie chodzi o powód by raz jeszcze wzbudzić w świecie litość nade mną i żal... łzami zwróćić na siebie uwagę bogów.

pytanie, które wtedy zadawałam:

jak mogę żyć

stawiać stopy

wiązać nadzieje

sznurówki i myśli

z czymś,

co zachowuje się tak idiotycznie nieodpowiedzialnie.

nie gram w tę grę. gdzie wygrana zależy od rzutu kością, która zawsze londuje w podciemności fotela.

a wyniku dowiadujesz się z oczu kota,który nigdy nie mówi ci prawdy.

wiedziałam, że nie taka jest prawda o świecie. że to nie gra w chińczyka o to kto jutro zmywa.

a jednak.

kulki z kauczuku, nieudane rysunki, rozlana herbata i zeszyty, które upadały w deszcz... nawet zgubione wieczne pióro taty (zostało w ośrodku wypoczynkowym pod warszawą; od tej pory nie ma już na świecie żadnego dobrze piszącego wiecznego pióra) utwierdzały mnie w tym, że ktoś mnie oszukuje.

ta intuicja

ten pomysł, że świat powinien przekonfigurować się słysząc

tensknotę za sprawiedliwością dziecka

jest prawdziwa. wiem to już teraz, choć nie umiem udowodnić. to co fizyczne i nieuniknione, jest niemoje. ten świat kalkulacji, czasu i przestrzeni, jest niemój. jest to wiedza którą miałam zanim miałam jakąkolwiek inną, i nie umiem w nią nie wierzyć. nie ma zła ani śmierci. nie mam przypadkowości, nieodwracalności, zniszczenia. jest to złudzenie optyczne, ale złudzenie może zabić,

(post nieskończony, ale ważny.)