niemanie...

Czasem chciałoby się zwyczajnie być, po prostu.

nie zamęcać nie zanęcać i nie odstręczać, zgubnie, obłudnie czy samolubnie, ale popłynąć zgodnie z tym raz na zawsze wartkim prądem.. prądem wartym by nań się zdać...

czasem chciałoby się wierzyć, że przemierzamy same dobre ścieżki.

że każda z nich jest zmierzona, od początku do końca.

I że wrzosy, kamienie, paprocie - są na pewno, są nas pewne...

więc nie wolno nam ich zawieść ni opuścić.

czasem chciałoby się umieć latać.

chciałoby się pisać słowa w zdania sensowne, do końca świata.

w ogniotrwałe poematy wiecznych prawd...

czasem chciałoby się mieć oprócz kubka herbaty (dziś jest to lipton papaja, w tej przestrzennej torebce, pierwsza herbata jaką zdarza mi się pić tego roku)

jeszcze cosik ciepłego, coś, albo kogoś, dłoń, słowo...

czasem ogarnia wściekłość bezradność na rzeczy ulotość.

i stokroć gorszą ulotność ludzi, milion - sensów...

no bo jak w nas ocalić to, co nieprzerwane, inaczej?...

czasem chciałoby się być, po prostu, i oby się wszystko toczy pomimo zamknięte oczy,

oby los nas tu chciał...

nie wiem jak inaczej mogę wytłumazyć się z myślenia,

pokornie czekam na bezmyśle...

czasem chciałoby się być po prostu...

tak sobbie marzę, noworocznie, nowodniewnie...

bo zasnęłi wszyscy i znów sama, i wychodzę, zanim wstaną, już.

więc tak Wam dziś nowodniewnie,

na zawsze poprostu bycia,

półlekko, bezumiejętnie

ot.