niemanie...

Napiszę tak ot,
W sumie zawsze się pisze tak ot ale dziś jest to wybitnie. I na temat.
Bo przemyślenia umykają ciągle i ciągle gdzieś tam do już wcześniej samoistnie potworzonych szufladek gdzieś w mej świadomości zamotanej (rozplątywanie trwa i trwa i trwa...). Niektóre myślostki tak pijane i tak zakręcone, że do owych pudełeczek nie trafiają normalną dróżką, albo w ogóle nie trafiają.

Przemyślenia-> wnioski, wnioski->często śmiech, zwykle łzy, gdzieś tam we mnie poukrywane ale aktywne, pulsujące, co robić, co zrobić, jak przerobić...
Taki czas, taka godzina, taka chwila przyszła właśnie, baaa przymaszerowała a konkretniej ostentacyjnie maszeruje sobie (defilując tam i z powrotem)

Jakieś wizje, również maszerujące (ale przynajmniej raz, za to konkretnie)
zmuszające wręcz do ich (nad?) interpretacji. Ciężkie to wszystko...
Taką jedną się chciałabym podzielić-
 Światło, ostre, co dziwne pachnące czymś niebieskim, dwie postacie ludzko-nieludzkie tańczące sobie w powietrznej przestrzeni która wieje i dmucha i porusza, porusza do głębi dna (być może podwójnego- taki przebłysk myślowy). Tańczące swobodnie, płynnie- jednym słowem mające wcześniej wspomniane dmuchy głęboko w swym poważaniu (jeśli takowe posiadają). Jakaś muzyczka wibrująca i pełna świadomość, że lecąca nuta z głośnika tuż obok mnie bynajmniej taka nie jest...
Generalnie pozytywna wizja ale ciągły niepokój drążący sam jej środek blokuje właśnie takie (bardzo bardzo chciane) stwierdzenie. Więc trzeba to przemyśleć i tak dalej dalej dalej...

Cóż, ale trzeba iść dalej i choć to trudne, dziwne, czasem bezradne, bezsensowne, beznadziejne to jednak potrzeba taka jest i pragnienie i rozwój i dobrze.

Kończąc ten mój post jakiś taki ot, pozdrawiam z Grabówki ciepłej choć zimowo otoczonej:)