niemanie...

"-         Puchatku

-         Co? – rzekl Puchatek

-         A kiedy ja... Puchatku... kiedy ja...

-         Co, Krzysiu?

-         Kiedy ja przestane nic nie robic...

-         Juz zupelnie?

-         No, w kazdym razie nie tak bardzo

Puchatek czekal na dalszy ciag, lecz Krzys zamilkl  znowu.

-         Co, Krzysiu? Powiedz!- rzekl Puchatek

-         Powiedz, Puchatku, kiedy ja juz... rozumiesz... kiedy ja juz przestane nic nie robic, czy bedziesz ty przychodzil?

-         Ja?

-         Tak, Puchatku.

-         A czy ty tez tu bedziesz?

-         Bede, Puchatku, bede naprawde, przyrzekam Ci.

-         To dobrze- rzekl Puchatek.

-         Puchatku, przyrzeknij mi, ze nigdy o mnie nie zapomnisz. Nawet jak bede mial sto lat.

Puchatek pomyslal troszke.

-         A ile lat ja bede miał? – zapytal

-         Dziewiecdziesiat dziewiec.

  Puchatek kiwnol lebkiem.

-         Przyrzekam - odpowiedzial

Z oczami ciagle zwroconymi na swiat Krzys wyciagnol reke i poszukal lapki Puchatka.

-         Puchatku – rzekl Krzys powaznie -  jesli ja... jesli ja juz nie bede...- tu urwal i zaczal znowu

-         Ty zrozumiesz, prawda?

-         Co zrozumiem?

-         Ach, nic!- zasmial się  Krzys i zerwal sie na nogi.

-         Chodzmy!

-         Dokad – spytal Puchatek

-         Wszystko jedno dokad- rzekl Krzysiu

                                                        ***

I poszli, trzymajac si za rece. I dokadkolwiek pojda i cokolwiek im sie zdarzy po drodze, maly chlopczyk i jego przyjaciel Mis będą zawsze bawic sie weslol ze soba w tym zaczarowanym Miejscu na skraju Lasu. "

Miec  takiego kogos,

przy ktorym swiat jest piekniejszy,

a droga staje się prosta...

 Pozdrowionka dla Was :)