niemanie...

Onego czasu, kiedy świat okrągły był jak flinta, a wróble i koguty chodziły w ostrogach, a bramy Krakowa zapinały się na guziki, a płoty z lizaków grodzili, rzekł pan do robotników swoich:- Odejdźcie, bo was kopnę. Kiedy krowa zapiała po raz trzeci, a rzeka Jordan stanęła w pomidorowych płomieniach. Ludki szczekały, psy słomę znosiły, aby ów pożar zagasić i wypłynęły trzy statki, z których jeden był cały, drugiego było pół, a trzeciego nie było wcale. I przyniesiono człowieka, który ręką ani nogą jeść nie chciał, a dano mu siana, a on mówić nie chcial. Usiadł ów człowiek na statek, którego wcale nie było, i jechał czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Zajechał na drugi brzeg niemania i ujrzał tam piękną jabłoń, wlazl na tę gruszkę, narwał pięknych śliwek i zobaczył go człowiek, do którego to winogrono należało i rzecze:- człowiecze, po coś ty wlazł na moją sosenkę? Spadł ów człowiek, pozbierał brukiew i pietruszkę i sprzedał ją babie, która po swej śmierci jechała dziesięć księżyców na rowerze. Tyle jest słow zapisane na trzydziestym trzecim fałdzie babskiej spódnicy, na śnieżnych górach.