niemanie...

Przyleciałam do rodzinnego domu na jednym zdrowym skrzydle, to drugie- wiśniowe, porywcze a przedewszystkim bardziej "moje", a co za tym idzie,  przezemnie mocniej tulane, gdzieś po drodze się rozstrzaskało.

Najpierw tego nie odczułam- takie tam lekkie draśnięcie, każdy z nas tego doświadcza. Będzie dobrze- głowa w górę! Do ludzi wyjdź!

Potem dziwny śmiech, pozytywno-śmieszno-pozytywny - taki ot. normalny. Rozszerzona tęczowa źrenica oczka w głowie. Pełna skrajna mobilizacja resztek siebie. Do ludzi wyjdź!

Pomimo to, nic nie jest takie jakie być powinno- moja wina, zaniedbana rana postępuje, i nagle sie dzieje- wielki strach ogarnia, łzy mieszają się z polnym pielgrzymkowym pylem a energia ulatuje na manowce. Uciekać!

Trzy dni samotnej rekonwalescencji. lizanie ran, kopanie upartego aswaltu, pomogło- skrzydło w temblak zapakowane, nadzieja na małą bliznę. Do ludzi wyjdź!

Następne parę jednostek czasu bardzo ciekawe- dużo doświadczeń, nauki, przemyśleń a przede wszystkim ostrożność. To co ma sie leczyc nie chce wyzdrowieć- czuję ze lekarstwo mojej roboty nie wystarczy by polecieć prosto,lekko. To ludzi- człowieczy dech pomoże mi być sobą NAPRAWDĘ.

Kurację więc czas zacząć...- do ludzi wyjdź... boję się...

pozdrawiam nowych i starych- pięknych Niemania tworzycieli :)