niemanie...

Jak to co piękne i wzruszające

 Jest tylko tchnieniem i ulotnością

Kosztowne, miłe, zachwycające

Dotknięte  nietrwałością

Kwiaty i chmury, bańki mydlane

Fajerwerk, dziecięce śmiechy

Spojrzenia kobiet w szybie lustrzanej

I jeszcze tyle wspaniałych rzeczy

 Nawet niepoznane a już odchodzą

Długość ich tylko chwili mgnienie

Ich zapach, tylko wiatru powiew

Ech zna się to dobrze w żałobie

A nieruchome a wiecznotrwałe

To nie jest nam w środku tak drogie:

 Od blasku złota sztaby ociężałe

 Szlachetny kamień z zimnym ogniem

Nawet te gwiazdy niezliczone

Obce nam będą  i dalekie

Nas przemijalnych nie dogonią one

 Wnętrza duszy człowieka

Nie, wewnętrznie piękne i miłości warte

Zepsuciu zdaje się skłania

Zawsze jest bliskie umierania

A najkosztowniejsze, muzyki tony

Te już nawet  przy powstaniu

śpieszą się ku przemijaniu

Płyną tylko wieją,  gonią

Owiane cichą żałobą

Nawet na serca uderzenia chwilę

przyjrzeć się złapać nie dają

Dźwięki za dźwiękami jeszcze niezabrzmiałe

Umykają gdzieś znikają

 Hesse della mirandola