niemanie...

Słońce mówi do nas światłem,

Zapachem i barwą, mówi do nas kwiat

A śnieg i deszcz i chmura, przemawiają

Z powietrza. żyje w świętościach

pociąg żądny świata

Przełamać chce on rzeczy niemotę

Słowem i dźwiękiem gestem kolorem

Wyrazić Bytu wzniosłą tajemnicę

Stąd bije źródło czarodziejskich świateł

Walczy o słowo o objawienie

O świat i ducha i jasno rzecze,

Ustami ludzi wieczne doświadczenie.

Życie wszelakie tęskni za mową

Za linią liczbą kolorem, dźwiękiem

Zaklina słowem głuche dążenia

Stawiając zmysłom wyższy tron

Niebieskość, czerwień w jakimś kwiecie

Do nas przychodzi słowami poety

Głębia buduje się w środku stworzenia

Wciąż się poczyna i nigdy nie kończy

A gdzie się słowo z dźwiękiem zbrata

Gdzie pieśń rozebrzmi, sztuka rozwinie

Za każdym razem tam, sens świata

Byt znów przekształca co nie minie

I każdy obraz każda pieśń

I książka każda coś nam odsłania

Wszystko próbuje w tysiącach miejsc

Wypełniać jedność istnienia

Aby wejść w jedność poczuć ją w sobie

Wabi poezja, przyciąga muzyka

By zaś stworzenia pojąc różnorodność

Wystarczy tylko zerknąć do lusterka

Spotkało nas coś zagmatwanego

Stanie się wierszem proste i jasne

Deszcz pada z chmury, śmieje się kwiat

Nieme przemawia i sens ma świat

Hesse della mirandola