niemanie...

Łódź, 26/27.05.2007 (so/nd), 1:04

[[ myślicie, że się was boję?
jesteście tylko zwykłą talią kart,
niczym więcej. ]]

nikogo. same obce twarze wokoło. można wtedy wszystko, w zasadzie wszystko. bo. bo przecież oni nie istnieją.

można być, kim się zechce. patrzą. a przecież nikt nie widzi. i nigdy nie zrozumie. nie istniejemy w ich umysłach. a oni nie istnieją w ogóle.

element otoczenia. jak krzesła na których siedzą. oto krzesło wstaje i idzie zrobić herbatę. niegroźne, bo martwe. niezdolne do świadomego działania. można je przesunąć. i można mijać. a można się potknąć. jak o korzeń.

nie dotknie cię, bo nie wie o twoim istnieniu. jeśli spojrzy ci w oczy, będzie bardzo zdziwione. można się zagubić, w głębokim lesie. krzyczeć, a najwyżej liście zadrżą... złapać za rękaw. zerwać gałązkę. położyć się i słuchać szmeru...

---

kiedyś, popołudniem wiele lat temu, na chodniku głównej ulicy wielkiego miasta. pośród ponad miliona ludzi, którzy tego dnia mieli nią przejść, widziałem kochającą się parę. ci ludzie, zagubieni, zatopieni w sobie. spokojni.

jak chyba nikt tego dnia wiedzieli, jak bardzo są sami. jak w pokoju na strychu. ciepłym, przytulnym. i nawet łóżko nie skrzypi...

---

zostałem jeszcze długo w noc włócząc się po ulicach. patrząc. kim jest każdy z miliona ludzi, kiedy zostaje zupełnie sam.