niemanie...

Hotel chcą mi wybudować,nad samym morzem.Tam gdzie jeszcze niedawno dzikość nieposkromiona była,potem wszak ogródki działkowe które terenami zielonymi,i rekreacyjnymi sie stały.Nawet ładnie to to wyszło,ale teraz ten hotel.17 kondygnacyjny,brrr.No i jakieś centrum usługowe przy okazji.A,że ujęcia wody na tym terenie("ten problem postaramy się rozwiązać")-to  fragment wywiadu z jakimś radnym miejscowym.Ech,no i co z tego,że "no logo",jakieś pisma protestacyjne itd..Posmarowane zostało,wykonane zostanie.Siła pieniądza jest za duża.Nastrój zwątpienia całkowity dzisiaj....

.za oknem w parku
takim wśród blokowisk
stado kuropatw
dziwi mnie corocznie

dziki zimą biegają
myślą,że są wolne
bezpieczne złudzeniem
śmietniki je karmią

miasto dyszy nad nami
oddechem przepitym
doba hotelowa
kończy się za chwilę

czas spod paznokci
świeżo wydłubany

hej panie tutaj
żadnych zmian już
nigdy nie będzie

Nad dachami
mewy skrzeczą,
ciemno tuli mocno.

nie ma mnie
jutro zstępuje z nocą,
przed świtem-godzina Allacha

śni o zapłaceniu
rachunek w skrzynce.

I znów

 powoli staję się z każdą godziną by znowu być,bo nowy dzień,by choć na parę godzin,by zdążyć nim znów...ciemno..
SWIATŁA
trzeba nam wszystkim.....

Bieguni- odłam prawosławnych starowierców.Odrzucali hierarchię kościelną,wierzyli,że świat jest przesiąknięty złem.Uważali,że zło ma największą moc,gdy człowiek stanie w miejscu.Jedynym sposobem ratunku przed złem jest podróż,ruch.

Czy naprawdę uciekamy?....

Zniknąć razem z liścmi,zżółknąć,przeminąć...ech.A tymczasem  http://www.twardoch.art.pl/gallery/520.html.Zajrzyjcie,choć na moment.Mi łezka z oczu poleciała,choć pewnie niestabilna jestem ostatnio emocjonalnie i inne takie:).Zapomniałam,że łzy istnieją.Dla mnie te parę rysunków to potęga...

  Oj zadziało się trochę tu,jak mnie nie było widzę.A ja anioły w Bieszczadach próbowałam w tym czasie doścignąć.Cztery dni samotnej wędrówki po górach wyciszyło mnie,uspokoiło,by w końcu jakimś dziwnym zdziczeniem się stać,stanem,który w jakiś sposób zaczął mi się podobać.Brak potrzeby rozmowy,kontaktu,totalne zamknięcie się w sobie,zakorkowanie,dziwność jakaś się stała.I tak bym trwała w tej dziwności złej,dobrej..gdyby nie "Bieszczadzkie Anioły"i spotkanie pierwszego dnia festiwalu mnóstwa gąb tak dobrze znajomych.Oj działo się tyle..do późna w nocy śpiewanie,siedzenie przy wspólnym stole,pogaduchy..Nie musieć,a chcieć w tym uczestniczyć.A nad wszystkim góry obserwujące,życzliwe,obiecujące jeszcze tyle..Koncert sam wyczerpujący,długi..Chęć by nie uronić niczego i świadomość,że tyle umyka.Ech.Powrót i decyzja o powrotach wielu,zawsze...A teraz znów rzeczywistość skrzeczy,ale jakoś te skrzeczenie znośniejsze jest i tak nie przeraża.Akceptacji mi trzeba i ludzi dookoła,a jeśli jest przy tym jeszcze droga pod górę na której można być samemu przez chwilę i z której można zejść to jest po prostu pięknie.

No i stało się.Dzisiaj de facto pierwszy dzień wolnego,a ja czuję się jak młody źrebak na łące,a jeszcze tyle przede mną.W Piątek uczucie o którym prawie już zapomniałam-pakowania się,nieznanego gdzieś tam...Wprawdzie z mojego ukochanego miasta w Bieszczady jest najdalej,bo "tylko" 31 godzin pociągiem,ale nic to."Co nas nie zabije,to nas wzmocni"przecie.Swoją drogą szybkość podróżowania PKP jest absurdalna i trudna do przyswojenia.
Droga,to ostatnio moje ulubione słowo....

Pociągięm tęsknoty,
przyjechało dziś do mnie niewiadome,
wyszło na peron,
uścisnęło dłoń.
Pewnie parę dni zostanie,
oswoi się,
w pewność się zamieni,
rozkołysaną...